فراوى كه از شرق و غرب عالم ، طلّاب حديث نزد او مىآمدند و از وى استفاده مىنمودند و اجازهء حديث مىگرفتند ، چنانچه ميانهء ارباب حديث مشهور است كه « الفراوى ألف راوى » يعنى فرادى را هزار راوى بود « 1 » و طريق او را در حديث بلندترين طريق حديث « 2 » مىدانند ، نيز در اين سال وفات يافت . و از عجايب‌امورى كه در اين سال ظاهر شد ، چنانچه ابن كثير شامى در تاريخ خود آورده ، يكى آن بود كه در شام اوّلا ، ابرى سياه پيدا شد كه تاريكى و ظلمت او آن‌چنان عالم را فروگرفت كه هيچ‌كس دست خود را نمىديد . و بعد از آن ، به مدتى ابرى به رنگ آتش ظاهر شد كه از روشنى او تمام عالم روشن شد . بعد از آن ، بادى تند و سخت پيدا شد كه اكثر درختان بزرگ مثل نخل و امثال آن را از بيخ بركند . بعد از آن باران به شدّت پيدا شد ، كه به كثرت سيل‌ها بسى از عمارات عاليه خراب شدند . « 3 »

--> ( 1 ) . يعنى الفراوى به تنهايى با هزار روايت‌كننده حديث برابر است . ( 2 ) . اشاره به اصطلاح حديثى « حديث عالى » است . ( 3 ) . ابن اثير اين عجايب امور را ذيل وقايع سال 531 هجرى آورده است .